Τώρα τους έπιασαν οι...ευαισθησίες!

Με την ευκαιρία της δήλωσης της Ντόρας (άλλη "φούσκα" κι αυτή!) ότι "ζούμε την αποθέωση της πολιτικής της κλειδαρότρυπας", η "Απογευματινή" κυκλοφόρησε χθες με μία κλειδαριά πρωτοσέλιδη, προκειμένου να βοηθήσει το Μαξίμου στην προσπάθειά του να εμφανίσει το οικονομικό σκάνδαλο ως μία υπόθεση ρουτίνας περί συζυγικής απιστίας.

Ο φαρισαϊσμός και η υποκρισία της δεξιάς παράταξης δεν έχουν όρια. Να θυμήσουμε στην εφημερίδα τα πρωτοσέλιδά της το 1989 ? (τα ψάχνω και σύντομα ελπίζω ότι θα σας έχω ένα, έστω για σύγκριση). Τώρα την έπιασε η ευαισθησία? Ξέχασε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο? Η παράταξη την οποία και η ίδια στηρίζει έσπειρε ανέμους στον τομέα αυτό, θα θερίσει θύελλες...

Οσοι αμφιβάλλετε για το τί θα επακολουθήσει, κάντε τον κόπο να διαβάσετε το σχόλιο του Παπαχρήστου, στα χθεσινά "Νέα-Σαββατοκύριακο". Ο καλός δημοσιογράφος κάνει λόγο (επωνύμως!) για 70 dvd δίωρης διάρκειας (!!!), μεταφέρει τις ιστορίες που κυκλοφορούν ότι πρωταγωνιστές δεν ήταν μόνο ο κ. Γενικός και η συνεργάτις του, αλλά ακόμη τρία τουλάχιστον άτομα, και αναφέρει ότι ο κ. Γενικός μιλά και για τον Καραμανλή και για τη σύζυγό του και βεβαίως για τον ρόλο του στη σχέση τους...

Αθήνα-Κουάλα Λουμπούρ: σημειώσατε 2!

Είδηση νο.1 από Ελλάδα, "υποτίθεται" σύγχρονη χώρα της Ε.Ε. (Δεκ.2007): ο γ.γ. του ΥΠ.ΠΟ. και "κολλητός" του πρωθυπουργού της χώρας επιχειρεί να αυτοκτονήσει λόγω σκανδάλου με "ροζ" DVD, πίσω από το οποίο, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, κρύβεται και οικονομικό σκάνδαλο. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός που τον διόρισαν στη θέση αυτή όχι μόνον δεν παραιτούνται αμέσως, αλλά "βγάζουν γλώσσα" και οι ... "συνειδητοποιημένοι" πολίτες τους ανταμείβουν με ένα ποσοστό +3% στην τελευταία δημοσκόπηση.

Είδηση νο.2 από Μαλαισία, "υποτίθεται" τριτοκοσμική χώρα της Ασίας (Ιαν.2008): ο υπουργός Υγείας της χώρας, Τσούα Σόι Λεκ, υπέβαλε τελικά την παραίτησή του όταν έγινε γνωστό πως πρωταγωνιστούσε σε σκάνδαλο με "ροζ" βίντεο. Το επίμαχο DVD έδειχνε ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα στο δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου (προσοχή: στην περίπτωση αυτή ΔΕΝ υπήρχαν ΚΑΝ υπόνοιες για οικονομικές δοσοληψίες, αποχαρακτηρισμούς αρχαίων ούτε και κομπασμοί του είδους "δες τί κορμάρα στηρίζει τον Καραμανλή": ο άνθρωπος παραιτήθηκε απλά γιατί βιντεοσκόπησαν μία συζυγική του απιστία!).

Στην πρώτη περίπτωση, μαζί με το σεξ, χρήματα και διαφθορά, διασυρμός της πολιτικής ζωής, εκμετάλλευση υφιστάμενης από προϊστάμενο. Και η κυβέρνηση έχει το θράσσος και μιλά ακόμη.

Στη δεύτερη περίπτωση, απλώς η δημοσιοποίηση μίας μοιχείας. Και όμως, ο υπουργός παραιτείται αμέσως.

Κάθε σύγκριση, δεκτή...

Απολογισμός...

Το "Αρατε Πύλας" ξεκίνησε στις 9-11-07, δηλ. πριν λιγότερο από 2 μήνες. Και το τέλος της χρονιάς μας βρήκε με 1.300 περίπου "κλικ" από φίλους και "φίλους" που μας διάβασαν. Δεν είναι και άσχημα, ε? Με κάποιους συμφωνήσαμε, με άλλους διαφωνήσαμε, άλλοι μας εκνεύρισαν, άλλοι μας συντρόφευσαν και "ανταποδώσαμε" την επίσκεψη και στα δικά τους μπλογκς. Προχωράμε! (λίγο επαναστατικό δεν ακούστηκε αυτό?)

Υ.Γ.: ένα "ευχαριστώ" ειδικά στον Παναγιώτη Παπαχατζή και το "Πρόχειρο Τετράδιό" του, που παρουσιάζουν το "Αρατε Πύλας" με έναν καταπληκτικό συνειρμό: στη σελίδα των συνδέσμων ο Παναγιώτης μας ονομάζει "new blog on the block" και μας θύμισε άλλα χρόνια!

Με τις υγείες σας...

Οταν η υπόμνηση της ανακολουθίας σου και της απάτης που έστησες σαν κυβέρνηση έρχεται από μία φιλικότατη προς την παράταξή σου εφημερίδα, τότε "πονάει" πιό πολύ...

Το σημερινό πρωτοσέλιδο του "Ελεύθερου Τύπου" είναι "όλα τα λεφτά" και μας δικαιώνει απόλυτα: "Ούτε 1 ευρώ ακόμη στα καμμένα".

Το αφιερώνω εξαιρετικά σε 2 ομάδες συμπολιτών μας:
(α) σε όσους "προοδευτικούς" ... θυμήθηκαν στις τελευταίες εκλογές να ... "τιμωρήσουν" το Πασόκ και τον Γιώργο Παπανδρέου για την αναποτελεσματικότητα της ... νεοδημοκρατικής κυβερνητικής μηχανής!
(β) σε όσους κατοίκους των πυρόπληκτων περιοχών αντάλλαξαν την καμμένη συνείδησή τους και την ψήφο τους με 3.000 ευρώ!

Την επόμενη φορά, αγαπητοί μου, να σκέφτεστε τί ψηφίζετε!

Ο ΔΟΛ ξαναχτυπά...

Επειδή πολλοί φίλοι, όταν σχολίασα τα πισώπλατα μαχαιρώματα του "Βήματος" και των "Νέων", με ... κατηγόρησαν ως υπερβολικό, παραπέμπω σήμερα στο εξαιρετικό post του stefan (του...κάτω από το αυλάκι, όπως με διόρθωσε ο ίδιος!), που διάβασε "πίσω" από τις γραμμές τους ευσεβείς πόθους του Συγκροτήματος, το οποίο επί έτη αποδομεί την εικόνα του Παπανδρέου και το οποίο μάλλον δεν κατάλαβε τίποτε από τον ξεσηκωμό των πολιτών και την ακύρωση των σχεδίων των εκδοτών. Πολύ καλή και η επιχειρηματολογία του για το "νέο φρούτο" του Συνασπισμού (λέγε με Τσίπρα). Παραθέτω μόνον ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα και σας συνιστώ να το διαβάσετε όλο εδώ.

<<Επειδή όμως (σ.σ.: το άρθρο) είναι ανυπόγραφο, και άρα θέση της εφημερίδας, νομίζω πως πρέπει να ασχοληθώ. Ξεκινώντας λοιπόν θα πω πως με λίγες λέξεις, το συγκεκριμένο κείμενο είναι η πλήρης ανάλυση της "γραμμής" του "συγκροτήματος" εδώ και 6 μήνες, δηλαδή από πριν τις εκλογές του καλοκαιριού μέχρι και σήμερα. Ποιά είναι αυτή η γραμμή ? Απλά : "Κτυπείστε αλύπητα τον Παπανδρέου" !! Και αυτή η γραμμή πλέον παίρνει μορφή "υποδείξεων" προς "ημετέρους" ... Και τέλος πως μπορεί να ερμηνευτεί η πρόβλεψη (εδώ κι αν είναι ευχή) για "ηλικιακό ντόμινο" στα κόμματα από την εκλογή Τσίπρα (που το συγκρότημα σπρώχνει με χίλια) στην ηγεσία του ΣΥΝ? Όταν ξέρουμε πολύ καλά την κατάσταση στη Νεολαία όλων των κομμάτων, αλλά ειδικότερα του ΠΑΣΟΚ, μια κομματική νεολαία παιδί του κυβερνητισμού των προηγούμενων ετών, που συντηρείται στα γραφεία και τα παραμάγαζα των πρώην κυβερνητικών και των νυν βουλευτών, συμπεριφερόμενη ως εν αναμονή κυβερνητικοί παράγοντες της επόμενης δεκαετίας?>>.

Επισημαίνω μόνον ότι για την πάλαι ποτέ καλή εφημερίδα δεν είναι σημαντικό γεγονός το 56% με το οποίο ξαναβγήκε πρόεδρος ένας πολλαπλά αμφισβητηθείς πολιτικός, αλλά είναι το 36% που συγκέντρωσε ένας ανθυποψήφιός του, που απεδείχθη ... "φούσκα"!

"ΤΑ ΝΕΑ": Το "Πρόσωπο της Χρονιάς"...

Τελικά, "Τα Νέα" έχουν σήμερα το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας των αναγνωστών τους. Ο τίτλος απονέμεται στον Οτο Ρεχάγκελ με 2.ο21 ψήφους επί συνόλου 12.613 αναγνωστών. Στη 3η θέση βρίσκεται ο Λάκης Λαζόπουλος (πόθεν πώς? έκανε τίποτε?) και στην 10η ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ενώ από τις 10 πρώτες θέσεις, τις 6 τις καταλαμβάνουν αθλητές!

Εν σχέσει με τα όσα έλεγα στο χθεσινό μου post για την Αμαλία, έχω ένα πράγμα να παρατηρήσω: μπορεί ο καθείς να καταλάβει πλέον γιατί η κοινωνία μας πάει εκεί που πάει! Οταν οι αναγνώστες μίας εφημερίδας, όπως "Τα Νέα", που επί Λέοντος Καραπαναγιώτη εθεωρούντο από τους λεγόμενους "σκεπτόμενους" αναγνώστες του ελληνικού Τύπου, επιλέγουν ως "Πρόσωπο της Χρονιάς" έναν προπονητή, στη 3η θέση κατατάσσουν έναν κοσμικό που δήθεν "μάχεται" ... το σύστημα, όντας ο ίδιος από τα πλέον ευνοημένα από το σύστημα αυτό πρόσωπα, μέσα στη δεκάδα βρίσκεται ένας Αρχιεπίσκοπος που χρησιμοποίησε τα media κατά τρόπο επαίσχυντο, προκειμένου να προωθήσει τη μωροφιλοδοξία του, και επιλέγει και 6 αθλητές (εκ των οποίων μόνον η Π.Δεβετζή από τον στίβο ενώ οι άλλοι είναι ποδοσφαιριστές και ένας είναι του μπάσκετ), ε, τότε ένα συμπέρασμα βγαίνει: ο μικρόκοσμός μας βαίνει ταχέως προς τη συντήρηση και την μαζικοποίηση, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι μόνον ένας εκπρόσωπος κινήματος πολιτών επελέγη και αυτός στην 9η θέση: ο πατήρ Γιάννης Οικονομίδης, που πίεσε για την ρύπανση στον Ασωπό. Πάντα Βαλκάνια...

Τις εστί πλούσιος?

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες μας πιάνει (και με πιάνει!) φρενίτιδα κατανάλωσης και φυγής: πού θα πάμε τα Χριστούγεννα, πού θα περάσουμε την Πρωτοχρονιά? Φέτος, δεν μπόρεσα να κανονίσω τίποτε. Δεν βρήκα παρέα πρόθυμη να ξεσπιτωθεί γιορτινές μέρες και να τρέχει στην ... Κωνσταντινούπολη, όπου είχα τη φαεινή ιδέα να πάμε. Και το έτερον ήμισυ ήταν στη Χίο! Ετσι, κάθησα στη Θεσσαλονίκη. Και ενώ ήμουν πλέον πεπεισμένος (!) ότι θα μιζεριάσω, τελικά ήταν από τις πιο ωραίες, απλές, ζεστές, φιλικές γιορτές που πέρασα. Χωρίς να κάνω τίποτε "μεγαλοπρεπές" ή "μεγαλεπήβολο", ξόδεψα ώρες για ατελείωτες βόλτες στους δρόμους, άκουσα τα ερασιτεχνικά συγκροτήματα που έπαιζαν στις πλατείες, ήπια αμέτρητους καφέδες με φίλους, προσπάθησα να βοηθήσω κάποιους γείτονες κλπ που είχαν ανάγκη τέτοιες μέρες και σταυροκοπήθηκα εκατοντάδες φορές που έχουμε την υγεία μας και την άνεση να απολαμβάνουμε με αξιοπρέπεια 2-3 πράγματα.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς την πέρασα στο σπίτι πολύ καλών φίλων, με τον Κωνσταντίνο, τον Κωστή, τον Αστέρη, τον Γιάννη, τον Τάσο. Ο Κωνσταντίνος είχε ετοιμάσει (τη υψηλή εποπτεία του Κωστή!) μοσχαράκι με δενδρολίβανο και μικρές πατάτες σωταρισμένες. Εγώ έφερα πιπερόπιτα (συνταγή Στράτου εξ Αθηνών!) και ρολό χοιρινό με γλυκοπατάτες, κάστανα, σταφίδες και γλασαρισμένο με ζελέ ροδιού και ανανά. Ευγενική ... "συμμετοχή" της μητέρας μου στο δείπνο, η εξαίσια κοτοσαλάτα. Περάσαμε πολύ ωραία, πολύ φιλικά, πολύ αγαπημένα. Να είστε καλά παιδιά. Αυτά είναι που μένουν στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Τις εστί πλούσιος, τελικά? Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος... (τώρα, βέβαια, με τόσα φαγητά, είναι και ντροπή να αναφέρω τη λέξη "ολίγον", αλλά τί να κάνω? Ταίριαξε η φράση...).

Ενας απολογισμός από τον pitsiriko...

O παλαίμαχος του χώρου pitsirikos δημοσιεύει ένα άρθρο "για τις εξελίξεις στο χώρο των blogs μέσα στο 2007" με πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ. Διαφωνώ με πολλά από όσα αναφέρει ο ... διάσημος πλέον μπλόγκερ. Ομως οι απόψεις του έχουν ενδιαφέρον:

"Στα blogs και στις εφημερίδες γράφονται χιλιάδες αναλύσεις για τα blogs. Δεν τις διαβάζω ποτέ γιατί τις βρίσκω βαρετές. Τίποτα δεν είναι πιο βαρετό από έναν blogger που γράφει κείμενα που αναφέρονται στα blogs– σας παρακαλώ να προσπεράσέτως, ενθουσιάζομαι όταν διαβάζω προσωπικές ιστορίες και σχόλια που προκαλούν συγκίνηση, γέλιο ή προβληματισμό. Τα blogs μιλάνε μια άλλη γλώσσα, πιο σημερινή, και κάνουν τους ανθρώπους να ανακαλύπτουν ξανά τη χαρά της ανάγνωσης. Μια όμορφη ιστορία, που ίσως να έφτανε μόνο μέχρι τα αυτιά των φίλων σου, τώρα μπορεί να αγγίξει χιλιάδες ανθρώπους".

Πράγματι, τελικά ισχύει αυτό που έγραψα και στο πρώτο μου post, ίσως με λίγη περισσότερη "αγωνιστική" έξαρση, μόλις στις 9-11-07.

Αμαλία: το πρόσωπο της χρονιάς για την Ελλάδα...

Τα "Νέα" είχαν ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη του "προσώπου της χρονιάς" για το 2007. Δεν ξέρω το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, προσπάθησα να το βρω στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας αλλά δε βρήκα τίποτε μέχρι την 31-12-07 (σήμερα, 1-1-08, η εφημερίδα δεν κυκλοφόρησε), ίσως να το αναφέρει αύριο.

Θεωρώ, όμως, ότι πέραν από πολιτικούς, διασημότητες, αθλητές, επιστήμονες, το πρόσωπο της χρονιάς για το 2007 στην Ελλάδα ήταν η Αμαλία: ένα πρόσωπο που, δυστυχώς, δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας, αφού πάλεψε με τον καρκίνο επί έτη και έγινε αγγελάκι στις 25-5-07. Η Αμαλία Καλυβίνου και το προσωπικό της δράμα αφύπνισαν (?) πολύ κόσμο και, αν δεν μπορέσαμε να τη σώσουμε, τουλάχιστον ας της αποδώσουμε έστω και τώρα την αναγνώριση αυτή. Ηδη, η "Ελευθεροτυπία" στο τελευταίο φύλλο της χρονιάς την ανακηρύσσει "πρόσωπο της χρονιάς" και αναδημοσιεύει τη συγκλονιστική της μαρτυρία με τίτλο "Εξαιτίας σου <<γιατρέ μου>>". Μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη εδώ.

Δυστυχώς, είναι μία "αρνητική" αναγνώριση υπό την έννοια ότι μακάρι να ζούσε η κοπέλα και ας μην έβγαινε ποτέ της "πρόσωπο της χρονιάς". Και όσο η Αμαλία δε δικαιώνεται έστω και μετά θάνατον και όσο θα υπάρχουν "Αμαλίες", τόσο θα στοιχειώνει η ύπαρξή μας στον μάταιο τούτο κόσμο...

Ποδαρικό...

Ποδαρικό στο "Αρατε Πύλας" έκανε η Κατερίνα:

Ο/Η katerina είπε...

Ωπ, σε βρήκα. Ευχομαι καλή, λαμπερή, χρονιά, με τέρμα τα γκάζια.

1 Ιανουάριος 2008 3:33 πμ

Ελπίζω να είναι καλότυχη! Και πάλι καλή χρονιά με υγεία.

Συνάντηση bloggers από το χώρο του Πασόκ: διαδώστε το!

Ο Παναγιώτης Βρυώνης (βλ. παλαιότερο post) είχε μία πολύ καλή ιδέα. Οπως γράφει στο post του: "...θεωρώ ότι μερικοί από τους πιο δραστήριους bloggers βρίσκονται στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Τόσο οι βουλευτικές εκλογές, όσο και η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ (ίσως και περισσότερο το δεύτερο) αποτέλεσαν αφορμή για blogging, ατελείωτα σχόλια κάτω από τα posts, ιδέες για διαδικτυακές δράσεις. Νομίζω ότι οι bloggers που δραστηριοποιούμαστε στον χώρο του ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλό να βρεθούμε και να μοιραστούμε από κοντά όλες αυτές τις εμπειρίες, να συζητήσουμε τί θα μπορούσαμε να κάνουμε στο μέλλον, να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με όσους συμφωνήσαμε και με όσους διαφωνήσαμε".

Διαβάστε όλο το σκεπτικό-πρόσκληση, εδώ. Δηλώστε συμμετοχή και ενημερώστε και όσους φίλους ενδιαφέρονται.

Από τη "Χούντα των Συνταγματαρχών" στη "Χούντα των Δικαστών"?

Καίτοι έχω σχέση με το χώρο της νομικής, θεωρώ ότι όσοι εγκαταλείπουν το χώρο της δικηγορίας για να περάσουν στο χώρο το δικαστικό, ως δικαστές, όταν αυτό γίνεται μετά από κάποια χρόνια (ανεπιτυχούς...) άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος, τότε αυτοί θα είναι αποτυχημένοι δικαστές. Και αυτό διότι, όταν αναγκάζεσαι να επιλέξεις να γίνεις δικαστής, αφού δεν μπόρεσες να σταθείς οικονομικά ως δικηγόρος, αυτό σημαίνει ότι γίνεσαι δικαστής εξ ανάγκης, για την ασφάλεια της θέσης του Δημοσίου. Οπότε, πώς να δεις τα καθήκοντά σου ως λειτούργημα και όχι ως οικονομική εξασφάλιση? Πώς μετά να μην εκδώσεις απόφαση για τα αναδρομικά των δικαστών και να πάρεις και εσύ και οι άλλοι δικαστές εκατομμύρια, όταν οι συνταξιούχοι πένονται και οι συμβασιούχοι απολύονται? Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.

Με τέτοιους δικαστικούς, λοιπόν, η Δεξιά πάντα είχε "προνομιακό" επίπεδο για να τους εκμεταλλευτεί και να τους χειραγωγήσει ποικιλοτρόπως (είτε με οικονομικά-μισθολογικά ζητήματα είτε με πολιτικά κίνητρα: διαβάστε ένα σχόλιο του monahikoulikou). Και η Ιστορία του πολιτικού μας βίου αποδεικνύει ότι, οψέποτε η Δεξιά χρειάστηκε τη ... "δεξιά χείρα βοηθείας" της Δικαιοσύνης, την είχε: και επί Αποστασίας, το 1965, και επί Χούντας, μετά το 1967 με τον Κ.Κόλλια, αλλά και στα πρόσφατα έτη, το 1989, όταν η ΝΔ στηρίχθηκε στην άπλετη βοήθεια που της έδωσαν οι δικαστικοί προκειμένου να "στήσει" την υπόθεση Κοσκωτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο Βασίλης Κόκκινος, πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου (διαβάστε εδώ τί είχε πει ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος, που γνώριζε όσο λίγοι τα interna corporis της Δικαιοσύνης). Η εκδίκηση της δημοκρατικής παράταξης ήταν, όμως, γλυκειά: ο Κόκκινος προσπάθησε εμπαθώς να καταδικάσει τον Ανδρέα, αλλά τον είδε ξανά Πρωθυπουργό, το 1993, ενώ ο ίδιος παρέμεινε επί 3 ακόμη έτη Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, προφανώς από ... σαδιστική διάθεση του Ανδρέα, που "ανάγκαζε" έναν δηλωμένο εχθρό του και φίλα διακείμενο στη ΝΔ να συνεργάζεται με τον Υπουργό Δικαιοσύνης μίας, υποτίθεται, "κυβέρνησης ληστών"!

Και επί κυβερνήσεων Σημίτη, δεν ξεχνάμε τον Γ. Ζορμπά, που "στήριξε" την νεοδημοκρατική σκανδαλολογία, για να διοριστεί Πρόεδρος Ανεξάρτητης Αρχής, αμέσως μόλις κέρδισε η ΝΔ, και να νιώσει και αυτός στο πετσί του "τί εστί Δεξιά" με την εκδίωξή του λόγω του πορίσματός του για την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων. Επί των ημερών ΝΔ ζήσαμε και τον απόλυτο εξευτελισμό του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου με την προεδρία Κεδίκογλου, για τα έργα και τις ημέρες του οποίου (βλ. τηλεφωνική ψήφος δικαστών και λοιπές αθλιότητες) διαμαρτυρήθηκαν άπαντες, από τους συμβασιούχους μέχρι τις Ενώσεις Δικαστών.

Που θέλω να καταλήξω: στο ότι τις ημέρες αυτές και με αφορμή την υπόθεση Ζαχόπουλου, παρατηρείται και πάλι μία προσπάθεια λειτουργών της Δικαιοσύνης να "συνδράμουν" την κυβέρνηση της ΝΔ ώστε να τη "γλυτώσει φτηνά" από το διαφαινόμενο πολιτικό-οικονομικό σκάνδαλο. Ετσι, ζήσαμε και την επί ημέρες "απόκρυψη" της επίμαχης βιντεοκασέτας από το Μέγαρο Μαξίμου και την δικαιολόγηση αυτής της ενέργειας από τις επιβλέπουσες την έρευνα δικαστικές αρχές. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Γιάννη Ραγκούση στις 27/12 τ.έ., στος πολιτικούς συντάκτες: "Τώρα, όσον αφορά στη Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, το έχουμε κατ' επανάληψη τεκμηριώσει, ότι υπάρχει συγκεκριμένη πρακτική συγκεκριμένων λειτουργών της δικαιοσύνης, οι οποίοι, δυστυχώς, με τις ενέργειές τους, ή τις παραλείψεις τους, έχουν καθοριστικά συμβάλει, ώστε να έχει εδραιωθεί αυτή η πεποίθηση που προαναφέραμε στον ελληνικό λαό. Πρέπει δε να σας πω, σε ό,τι αφορά την σημερινή πρωτοβουλία του κ. Κολιοκώστα, είμαστε βέβαιοι ότι, εάν το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη στιγμή, δεν είχε αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε, αυτή η πρωτοβουλία δεν θα είχε λάβει χώρα ποτέ, από τη μια, από την άλλη, δεν είμαστε βεβαίως καθόλου ικανοποιημένοι, διότι ο πρότερος βίος της κυβέρνησης γύρω από όλα τα μεγάλα θέματα, που απασχόλησαν, ξαναλέω, το δημόσιο βίο της χώρας, μας έχουν πείσει ότι μία είναι η πρόθεση, ένας είναι ο σκοπός: κουκούλωμα και συγκάλυψη" (δείτε όλο το κείμενο εδώ).

Πριν λίγες μόνο εβδομάδες ζήσαμε και τη σύγκρουση του (διορισμένου από την κυβέρνηση) Προέδρου του Αρείου Πάγου με τον (διορισμένο από την Βουλή, άρα διαθέτοντα περισσότερα εχέγγυα ανεξαρτησίας) Πρόεδρο της Ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών Δεδομένων (βλ. παλαιότερο post), όπου ο πρώτος, συνεπικουρούμενος από την κυβέρνηση, κατάργησε στην πράξη μία Ανεξάρτητη Αρχή, προβλεπόμενη από το Σύνταγμα.

Συμπέρασμα: μάλλον δεν έχουν άδικο όσοι ισχυρίζονται ότι στο άμεσο μέλλον οι Χούντες και τα πραξικοπήματα δε θα ανατίθενται στους στρατιωτικούς. Θα "διεκπεραιώνονται" από τους δικαστικούς, ακριβώς ώστε οι παράνομες ενέργειές τους να έχουν μία κάποια επίφαση νομιμότητας... Δυστυχώς, φαίνεται ότι δεν περισσεύουν πλέον Τερτσέτηδες και Πολυζωϊδηδες στη χώρα αυτή!

Υ.Γ.: δεν αντιλέγω ότι κάθε κυβέρνηση, ως εκτελεστική εξουσία, θέλει να ελέγχει, λιγότερο ή περισσότερο, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Ομως, είναι αυταπόδεικτο ότι το Πασόκ ουδέποτε επιχείρησε τέτοια ανάμιξη στη Δικαιοσύνη μέχρις προφανούς ποδηγετήσεώς της. Αντιθέτως, καίτοι πολλάκις ταλαιπωρήθηκε και συκοφαντήθηκε από επιλήσμονες του καθήκοντός τους δικαστικούς, ωστόσο τίμησε το χώρο και τις "μυθικές" μορφές του: ο αείμνηστος Γιάννης Ντεγιάννης, Πρόεδρος του δικαστηρίου που καταδίκασε τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος, επελέγη για τη 1η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Κινήματος το 1981 και υπήρξε έκτοτε βουλευτής του. Ο Χρήστος Σαρτζετάκης, ανακριτής της διαβόητης "υπόθεσης Λαμπράκη", προτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1985. Οι λαμπροί δικαστικοί Κουρουσόπουλος, Ρώτης και Μποτόπουλος επελέγησαν από τις κυβερνήσεις του Πασόκ για την προεδρία του Συμβουλίου Επικρατείας.

Ο λύκος κι αν εγέρασε...

Προσπαθώ να βλέπω πάντοτε τον "Συνασπισμό" καλοπροαίρετα. Είχα πιστέψει, με την εκλογή Γιώργου και Αλαβάνου στις προεδρίες των 2 κομμάτων και την καλή προσωπική τους "χημεία", ότι θα μπορούσαν κάποτε οι 2 χώροι να συνεργαστούν προς την κατεύθυνση της διαπλάτυνσης των δικαιωμάτων των πολιτών σ'αυτή τη χώρα (για το ΚΚΕ δεν το συζητώ, κατατάσσω τον στενό πυρήνα των "επαγγελματικών" του στελεχών στον ακροδεξιό πλέον χώρο). Προσπαθώ κάποιες φορές να αποβάλλω και τις προσωπικές πικρίες που έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου από την αχαρακτήριστη και προδοτική στάση των στελεχών του κατά την περίοδο του'89 (και μην θεωρήσετε βαριές τις εκφράσεις αυτές: από μόνα τους τα τότε πρωταγωνιστικά στελέχη ζήτησαν "συγγνώμη" με τον ένα ή άλλο τρόπο, βλ. Ανδρουλάκης, Δαμανάκη, Κύρκος, Κωνσταντόπουλος).

Δυστυχώς, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ διακατέχεται από το σύνδρομο του "μικρομεγαλισμού": επειδή απεκόμισε κάποια ωφέλη σε βάρος του Πασόκ και καθώς ετοιμάζεται να αναδείξει τον νέο αρχηγό του στο πρόσωπο του "emo" και "trendy" Τσίπρα, θεωρεί ότι τα ωφέλη αυτά τα "καπάρωσε" για πάντα (δυστυχώς, δεν συνετίσθηκαν από τη νίλα που έπαθαν το '89, όταν τα πρόσκαιρα εκλογικά τους κέρδη, με τη συκοφάντηση του Πασόκ, εξανεμίστηκαν πολύ γρήγορα, όταν "ξύπνησε" ο δημοκρατικός κόσμος). Ετσι, προχθές, με ανακοίνωση που εξέδωσαν οι "σύντροφοι", επαναλαμβάνουν το γνωστό επιχείρημα των επίγονων του Ζαχαριάδη: "τί Πλαστήρας, τί Παπάγος", ήτοι "τί Πασόκ, τί Δεξιά".

Ευτυχώς, το Κίνημα φαίνεται να έχει απονοεχοποιήσει τις επιθέσεις αρχικά κατά του ΚΚΕ (με τα σταράτα λόγια του Γιώργου κατά της Αλέκας) και τώρα κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιάννης Ραγκούσης χθες το είπε ξεκάθαρα: "όσοι ταυτίζουν το ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ., ουσιαστικά, υπηρετούν την κυβέρνηση, ουσιαστικά, υπηρετούν την κυβερνητική προπαγάνδα. Και σε τελική ανάλυση, βοηθούν στην συγκάλυψη αυτών των μεγάλων υποθέσεων που απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη".

Ο αληθινός "μεγαλομπακάλης"...

Επειδή σε προηγούμενο πόστ απέδωσα στον πρωθυπουργεύοντα τον χαρακτηρισμό "μεγαλομπακάλης", νοιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από τον Κώστα Δούκα, τον ηθοποιό που ερμήνευσε, κατά τρόπο απολαυστικό και αυθεντικό, το ρόλο του αληθινού "μεγαλομπακάλη" Παντελή Σκουφάντελου, αφεντικού του Ζήκου (Κ. Χατζηχρήστος) στην καταπληκτική φαρσοκωμωδία του 1963, "Της κακομοίρας".

Η σύγκριση με τον ψεύτικο "μεγαλομπακάλη" που μας κυβερνά, καταλυτική: και τώρα, βεβαίως, της ... κακομοίρας γίνεται στη χώρα μας από τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του, αλλά, στην ταινία, ο Κώστα Δούκας υποδύεται το ρόλο με όρεξη και επαγγελματισμό βετεράνου, ενώ ο πρωθυπουργεύων βαριέται που ζει και θα προτιμούσε να βλέπει dvd στη Ραφήνα.

Κώστα Δούκα, Παντελή Σκουφάντελε, η σύγκριση όντως σε αδικεί! Συγγνώμη όπου και αν βρίσκεσαι!

Γιατί "φεύγουν" ένας-ένας?

Ηταν ένα Σάββατο πρωί, αν θυμάμαι καλά, του 1986 όταν, πηγαίνοντας στο φροντιστήριο, διάβασα το πρωτοσέλιδα της τότε εν κυκλοφορία "Θεσσαλονίκης" ότι ο οραματιστής πρωθυπουργός της Σουηδίας, Ολαφ Πάλμε, δολοφονήθηκε. Με το ρομαντισμό της εφηβείας μου να με χαρακτηρίζει, έχασα τότε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, αφού και ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν συνομιλητής του σουηδού ηγέτη αλλά και συμμετείχαν και οι 2 στην "Πρωτοβουλία των 6" για την Ειρήνη, μία κίνηση πολύ δημοφιλή την δεκαετία του '80. Δύο χρόνια πριν, το 1984, είχε δολοφονηθεί η επίσης συμμετέχουσα στην "Πρωτοβουλία" πρωθυπουργός της Ινδίας, Ιντιρα Γκάντι, μία μορφή "μυθική" στο "Κίνημα των Αδεσμεύτων" της εποχής εκείνης. Ακολούθησε και ο γιος της, ο Ρατζίβ Γκάντι.

Σήμερα το απόγευμα δολοφόνησαν την Μπεναζίρ Μπούτο, την πρώην πρωθυπουργό του Πακιστάν και ηγέτιδα της αντιπολίτευσης... (η φωτογραφία από το www.flash.gr). Μπορείτε να διαβάσετε τη δήλωση του Προέδρου του Πασόκ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, εδώ.

Παλιότερα, όταν είχαν δολοφονηθεί οι Κέννεντυ, είχαν αναπτυχθεί θεωρίες "συνομωσιολογίας" περί μυστικών υπηρεσιών κλπ, που δεν θέλουν "εμπόδια" στο ...θεάρεστο έργο τους και δολοφονούν όσους πολιτικούς είναι υπέρ της συναίνεσης, της διευθέτησης των περιφεριακών συγκρούσεων, του διαλόγου. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο ισχύει, αν και μάλλον αυτό συνέβη τουλάχιστον στην περίπτωση των Κέννεντυ και του Πάλμε. Αυτό που μένει, όμως, είναι η απορία, η λύπη και η οργή...

Η ελληνική Wikipedia και τί σχέση έχει με το Πασόκ...

Πολλά, ίσως, να μπορούσε κανείς να προσάψει στον Γιώργο Παπανδρέου. Πλην, όμως, ουδείς αμφιβάλλει ότι, όποτε κυβερνήσει, η τεχνολογία θα μπει στη ζωή όλων των πολιτών, αφού πλέον είναι αποδεκτό τοις πάσι ότι, σήμερα, όποιος δε γνωρίζει να χρησιμοποιεί το διαδίκτυο, είναι σαν τον παλαιό αναλφάβητο, που δε γνώριζε γραφή και ανάγνωση.

Την Wikipedia την γνώρισα από ένα άρθρο στα "Νέα", αν θυμάμαι καλά, και έκτοτε ανέτρεξα πολλές φορές στα άρθρα της είτε για πληροφόρηση είτε για ψυχαγωγία. Δεν ήξερα, όμως, τη σχέση της με το Πασόκ του Γιώργου. Διαβάστε, λοιπόν, το σχετικό άρθρο του chouvi.

Υ.Γ.: αρκεί μία σύγκριση μεταξύ αυτού του gentleman της πολιτικής, του Γιώργου Παπανδρέου, με τη τεχνογνωσία, τις γνωριμίες και την εμπειρία στη διεθνή πολιτική σκηνή, με τον "μεγαλομπακάλη" που μας κυβερνά, ώστε να προκύψει αβίαστα ποιός είναι (στην πραγματικότητα, και όχι στις "μαγειρεμένες" δημοσκοπήσεις) ο "καταλληλότερος" να μας οδηγήσει στις επόμενες δεκαετίες. Ας όψονται, όμως, οι βαλκάνιοι Ελληνες.

Πασόκ: η ... ωραία κοιμωμένη (από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ) !

Το 1989 τα φασιστοειδή της Νέας Δημοκρατίας, συνεπικουρούμενα από τους εκδότες και ολίγους επιλήσμονες του καθήκοντός τους δικαστικούς, έστειλαν τον Γιώργο Πέτσο στο Ειδικό Δικαστήριο επειδή δήθεν, ως αρμόδιος Υπουργός της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν είχε ελέγξει μία επουσιώδη πολεοδομική παράβαση στο συγκρότημα της "Γραμμής", ιδιοκτησίας Κοσκωτά.

Το 2007, ο κ. Μαγγίνας, εν ενεργεία Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, "συλλαμβάνεται" να έχει διαπράξει μία καραμπινάτη πολεοδομική παράβαση (με το γνωστό "αναψυκτήριό" του) και μία επαίσχυντη εισφοροδιαφυγή σε βάρος του ΙΚΑ (με τους ...φιλοξενούμενους εργάτες στο κτήμα του). Ο κ. Μαγγίνας τη γλυτώνει με μία "παραίτηση" και ένα πρόστιμο. Ούτε εξεταστικές επιτροπές, ούτε παραπομπές στο Ειδικό Δικαστήριο: πολιτισμένα πράγματα!

Το ίδιο παρατηρώ και στην υπόθεση Ζαχόπουλου: οι "μαύρες" σκιές καλύπτονται με "ροζ" χρώμα από τους γκαιμπελίσκους της κυβέρνησης και το Πασόκ ονειρεύεται τον ... πρίγκηπα του παραμυθιού! Δεν έχει το Πασόκ ανθρώπους του στο ΥΠ.ΠΟ.? Δεν μπορεί να αξιοποιήσει πληροφορίες που του δίδονται "από τα μέσα"?

Θα αντιληφθεί, άραγε, κάποτε το Κίνημα ότι ο ... ύπνος μπορεί μεν να κάνει καλό στην υγεία, δε συνιστάται όμως ως πολιτική τακτική και στρατηγική? Και να πω ότι ασχολείται με τη διοργάνωση του Συνεδρίου του? Αμ δε! Διαβάστε το σχετικό σχόλιο του Σ. Κούκιου.

Υ.Γ.: ο Γιώργος Πέτσος, αφού κατασυκοφαντήθηκε από τη ΝΔ, επέλεξε το 2004 να κατέλθει ως υποψήφιος βουλευτής του κόμματος που τον κυνήγησε! Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, τελικά!

Εχει άδικο ο ΚΥΡ?

Από το σημερινό "Βήμα". Περιγράφει την πραγματικότητα και είναι πνευματώδες.

Χειμωνιάτικη εικόνα...

Από παλιότερο χριστουγεννιάτικο ταξίδι μου στην Καστοριά. Αφού "ξέμεινα" στη Θεσσαλονίκη αυτές τις γιορτές, είπα να θυμηθώ φωτογραφίες που τράβηξα :)

Ν.Δ. (2): όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!

Στο σημερινό "Εθνος" δημοσιεύονται αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες το Στέητ Ντηπάρτμεντ. Στο σχετικό άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου αναφέρεται και η εξωφρενική ομολογία του Ευάγγελου Αβέρωφ ότι επιθυμούσε να δει νεκρό τον Ανδρέα Παπανδρέου!

Για τους μικρότερους σε ηλικία, θυμίζω ότι ο Ευάγγελος Αβέρωφ ήταν από τους ακροδεξιών αντιλήψεων ηγέτες της ΝΔ, διετέλεσε ένα φεγγάρι και (αποτυχημένος) πρόεδρός της, ήταν συνομιλητής της Χούντας και αυτός που απέτρεψε, με την πτώση της, το σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον μετριοπαθών αντιλήψεων νέστορα της πολιτικής Παναγιώτη Κανελλόπουλο και μας "φέσωσε" με τον Κων-νο Καραμανλή, με όλα τα "μαύρα" συνεπακόλουθα της μεταπολίτευσης.

Σε έγγραφο του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα καταγράφεται η πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος κατηγορείται ως υπεύθυνος για τα προβλήματα της Ελλάδας και παρουσιάζεται ως «ψυχωτικό άτομο» (ενώ πχ ο Αβέρωφ που ήθελε να τον...δολοφονήσει, ήταν αγγελούδι!).

Ο Αμερικανός πρέσβης γράφει σχετικά : «Η εθνική αντιπάθεια (για τον Παπανδρέου) είναι πιο βαθιά, και δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ - Τοσίτσας, τον οποίο οι περισσότεροι θεωρούν τζέντλεμαν και μετριοπαθή, πριν από λίγο καιρό μου είπε: ο Ανδρέας είναι ο μόνος άνδρας σ' αυτή τη γη, τον οποίο θα σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια. Δεν είναι, ούτε Ελληνας ούτε άνθρωπος».

Θαυμάστε επίπεδο πολιτικού που τάχα τον θεωρούσαν και ... "τζέντλεμαν"! Ας μην εκφραστώ καλύτερα, ο νεκρός δεδικαίωται ! Γενικά, είναι ίδιον της δεξιάς παράταξης να φέρεται φαρισαϊκά, δηλ. να εμφανίζει τεχνηέντως το μαύρο ... άσπρο! Τον Κων-νο Καραμανλή τον εμφανίζουν ... "Εθνάρχη" όταν είναι ο άνθρωπος που κατέστρεψε τις πόλεις προδικτατορικά με το σύστημα της αντιπαροχής. Το ζούμε και σήμερα με τον ανεκδιήγητο ανηψιό του και την "παρακοιμώμενό" του (βλ. Ρουσσόπουλος).