ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν αυτή η µέθοδος είναι αποτελεσµατική. Ξέρω όµως ότι έχει ένα µεγάλο πρόβληµα: στερείται αξιοπρέπειας. Και µια χώρα (θέλω να ελπίζω και µια κυβέρνηση...) µπορεί να διαπραγµατευτεί τα πάντα εκτός από ένα. Την αξιοπρέπειά της.
ΠΡΟ ΕΒΔΟΜΑΔΩΝ η κυβέρνηση υπέγραψε ένα µνηµόνιο µε την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο. Σωστά; Σωστά. Το µνηµόνιο έγινε νόµος του κράτους. Ολοι θεωρήσαµε ότι το µνηµόνιο αυτό περιείχε το σύνολο των αναγκαίων δεσµεύσεων που αναλαµβάνει η χώρα προκειµένου να εξασφαλίσει τη χρηµατοδότηση που δεν της προσέφεραν οι αγορές. Αυτές και τίποτε άλλο.
ΕΤΣΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ µας είπε η κυβέρνηση στη Βουλή. Δεν µας είπε όµως ότι η χώρα ετέθη υπό διαρκή κηδεµονία. Κι ούτε µας είπε ότι εφεξής η διακυβέρνηση θα ασκείται δι’ αλληλογραφίας από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον.
ΔΙΟΤΙ ΔΥΟ πράγµατα µπορεί να συµβαίνουν. Είτε η χώρα ανέλαβε συγκεκριµένες δεσµεύσεις, δεσµεύ σεις σκληρές και άδικες αλλά αναγκαίες για να εξασφαλί σει τη χρηµατοδότηση του χρέους της. Αυτές οι δεσµεύ σεις ασφαλώς και πρέπει να υλοποιηθούν _ θα προσθέσω: µε όποιο κόστος...
ΕΙΤΕ Η χώρα ανέλαβε τη γενική δέσµευση να υποτάσσεται στις επιθυµίες της «τρόικας», όποιες κι αν είναι, όποτε εκδηλώνονται κι όποια µορφή παίρνουν. Πράγµα που σηµαίνει ότι κάποιος συναίνεσε να µετατραπεί η Ελλάδα σε µιας µορφής πειραµατόζωο, του οποίου θα δοκιµάζεται διαρκώς η κοινωνική αντοχή.
ΠΟΛΥ ΦΟΒΟΥΜΑΙ ότι σε αυτό το δεύτερο ουδείς έχει συναινέσει. Οτι δεν είναι αυτό που µας είπαν. Οτι δεν είναι αυτό που ψήφισε η Βουλή. Οτι είναι µια διαδικασία βαθύτατα ταπεινωτική που προσβάλλει την εθνική αξιοπρέπεια. Κι ότι αν δεν έχουν µεσολαβήσει τίποτα εξευτελιστικές ρυθµίσεις που συνοµολογήθηκαν εν αγνοία µας, έφτασε η στιγµή να πει η κυβέρνηση ένα «Οχι».
ΑΝ ΜΗ τι άλλο, για να καταλάβουν και οι συνοµιλητές µας πως η χώρα µας έκανε πολλά λάθη κι ότι το αναγνωρίζει εµπράκτως µε τις συγκεκριµένες δεσµεύσεις που έχει αναλάβει έναντι των δανειστών της. Αλλά και ότι η χώρα µας ούτε εξεδήλωσε τη βούληση, ούτε συνοµολόγησε ποτέ τη µετατροπή της σε αποικία. Ο,τι συµφωνήσαµε, ναι. Τα άλλα, αλλού!"...










